Hæhó,

ég er kominn til Íslands og í fyrramálið fer ég upp að Bifröst og mæti í skólann klukkan 10.

Ég er búinn að verja jólunum hjá fjölskyldunni í góðu, jafnvel of góðu yfirlæti.

Reyndar hef ég  líka verið hjá kærustunni sem mér tókst að hözla í gegnum netið frá Kína.  Slíkur er sannfæringarkrafturinn og sjarminn Kiddans.

Að Bifröst mun ég búa í sumarbústað fyrstu önnina, með heitan pott og þvíumlíkt.  Ég er að vinna í ferðasögunni miklu og mun setja hana á netið fljótlega.

Hafið það gott þangað til og þakkykkur þolinmæðina,

Kiddi

Þér megið anda á ný.

Kominn heim til Hangzhou.

Ég segi ekki orð um þessa ferð né þær 400 myndir sem ég tók fyrr en í næsta bloggi sem ég er að setjast yfir núna.

Kv. Kidya Leifsvitsch Kínsky

Nordur sagdi eg,

eg er kominn nordur.  Tho ekki alveg nordur.  A morgun eda hinn verd eg hins vegar kominn eins mikid nordur i rassgat i Kina og haegt er.

Er nuna a lestarstodinni i Harbin i Heilongjiang-heradi, en thad er nyrsta heradid i Kina.  Kom i hittedfyrradag med Boeing 737-300 thotu fra Hangzhou. Flugid tok 3 tima. 

Nuna eru bara skitnar tiu gradur i minus. "Ling xia shi du" eins og their segja, eda "null nidur tiu gradur". Hins vegar hef eg gengid herna um med russneska vetrarhufu i 25 stiga frosti a kvoldin med iskristalla i nefinu.

A morgun verd eg vonandi i nyrsta bae i Kina, en hann heitir Mohe og kuldametid thar er 52,6 gradur i minus arid 1956. Thad er reyndar kinverska kuldametid.  Vonandi nae eg saemilegu frosti thar.

Fer i dag til Qiqihaer fra Harbin. Svo afram til Jiagedaqi i innri Mongoliu (sem er sjalfstjornarsvaedi innan Kina, sunnan vid rikid Mongoliu sko) og aftur inn i Heilongjiang herad. Thegar eg verd buinn ad droslast sidasta spolinn i rutu, ef mer audnast ad meika thad thangad verd eg kominn vel nordur fyrir nyrsta hluta Mongoliu.

Reyndar er spurning um ad herinn stodvi mig, thvi thetta er landamaerasvaedi og sem slik eru thau vidkvaem... eg reyndi ad fa eitthvad spes leyfi, en enginn gat svarad mer um thad. Eg reyni bara ad muta theim eda eitthvad. 

Thar um slodir byr lika Fiskifolkid....

Kiddi 

Jæja.

Ég hef tekið þá merkilegu og djörfu, en þó fyrirsjáanlegu og hversdagslegu ákvörðun um að koma heim til Íslands og klára gráðuna mína, við Bifröst.

Upphaflega var ætlunin að vera hér lengur, jafnvel mun lengur, til þess að ná mjög svo góðum tökum á kínverskunni. Ég sé það hins vegar núna að rökréttast er að klára gráðuna mína fyrst, því án hennar nýtist kínverskukunnátta ein og sér ekki neitt að ráði. Svona tungumálanám er einnig langtímamarkmið. Ég hef fengið ógurlega góða kynningu á landinu, þjóðinni og málinu. Nú hef ég innsýn í hugsunarháttinn hérna, daglegt líf, staðarhætti og tungumálið. Þessi dvöl hefur gefið mér margt, þá einna helst betri innsýn í það hvað við höfum það skítsæmilegt á Íslandi.

Ég er búinn að kaupa flugmiða til Lundúna 16. desember og mun dvelja þar í tímajöfnun hjá litlu systur minni, bankamanneskjunni, til 19. desember, en þá held ég heim á leið til Íslands.

Ég hef í hyggju að ferðast töluvert áður en ég kem heim.

Ég mun að sjálfsögðu leyfa ykkur að fylgjast vel með. Mig langar norður.



Hlutir sem fara í taugarnar á mér:


Mengun
Sem afleiðing framfara. Hún er víst af hinu illa en við sem Vesturlandabúar getum sosum lítið sagt.


Ruddaskapur
Sem afleiðing tilvistarleysis persónulegs rýmis.


Hráki
Sem afleiðing tilvistarleysis persónulegs rýmis.


Klóaksfýla
Sem afleiðing tilvistarleysis persónulegs rýmis.


Kuldi
Sem kemur aftan að manni og þrykkir sér inn. Í beinin. Brrrr...


Hiti
Sem umlykur mann sem heitur elskhugi, neitar svo að sleppa og bræðir hjarta manns ásamt öllu öðru.


Raki
Sem eykur hitann á heitum dögum og herðir kuldann á köldum dögum.


Störur
Sem fólk notast við til að virða mann fyrir sér.


Stööööööörur
Sem fólk notast við til að virða sálina manns fyrir sér.


Yfirmáta kurteisi
Sem afleiðing tilvistar meints mikilfengleika útlendinga.


Barnalegheit
Sem afleiðing væntinga, hormóna og mötunar.


Betl
Sem afleiðing nýfrjálshyggjustefnu í stærsta sýndarkommúnistaríki heims.


Hár talandi
Sem afleiðing fjarveru raddtækniþjálfunar og þindarbeitingar


Fjarvera hátæknilegs bankakerfis
Sem afleiðing viðnáms og mótstöðu



Hlutir sem ég fíla nokkuð mikið:


Kurteisi
Þó hún geti orðið of mikil stundum er alltaf gaman þegar fólk tekur á móti manni með bros á vör.


Hreinskilni
,,Þú ert eins og David Beckham" eða ,,Bólan þín hefur stækkað".


Hjálpsemi eins og maður hefur aldrei kynnst
Hvert einasta vandamál sem ég hef rekist á hérna hefur verið leyst með aðstoð góðs vinar. Þeir eru margir hér.


Stolt
Þjóðin er stolt. Flestir hérna bera höfuðið hátt. Á Vesturlöndum er til fólk sem getur ekki borið höfuðið hátt vegna þess að það á ryðgaðan bíl.


Skyldurækni
Kínverjar hafa sterka tilfinningu fyrir því hverjar skyldur þeirra eru og rækja þær skyldur einstaklega vel.


Dugnaður
Sjáið byggingu rifna niður, svæðið hreinsað og nýja byggingu rísa á örskömmum tíma.


Fjölbreytt matargerð
Nei, þetta er ekki allt eins á bragðið.


Matarprjónar
Hvenær hefur ykkur liðið kúl yfir að geta náð einni baun upp með gaffli?


Verðlag
Kína: Himnaríki blanka Vesturlandabúans.


Aðdáun
Kína: Himnaríki ljóta Vesturlandabúans.


Djöfull er hlíðin smart,

Kiddi

Velkomin,

Vinsamlegast munið að ég er femínisti.  Það er bara svo djúsí að vera það ekki í orði.

 
Hún sagðist vera stressuð. 

Ég náði að skilja það.  Hún talaði nefnilega ekki ensku.  Ég bað hana að örvænta eigi, því ég væri jú að læra kínversku og hefði engan áhuga á að tala ensku.  Hún kom mér í skilning um að hún væri ánægð með það, því hún hefði verið hrædd um að við gætum ekki.... eitthvað.... eitthvað... eitthvað vildi hún segja en fann ekki rétta orðið á ensku. 

 
Hún fletti upp í orðabókinni sinni í gemsanum og hélt honum á lofti:

 
INTERCOURSE.

 
Hmmm.... eflaust ekki besta þýðingin á orðinu. Ég skildi meininguna, en hefði alveg verið til í að veita henni smá Bing Dao style intercourse.

 
Hvað er hún að segja?  Æi, meikar ekki diff.  Best að kyssa hana bara.

 
Abbabbabbabb hægan gamli.

 
“Wo shi nide shenme?” (Ég vera þín hvað?)

 “Eh, ni shi wode pengyou” (Þú vera mín vinkona)

 “Shenme pengyou?” (Hvernig vinkona?)

 
Hmmm.... ókei drengir.  Hvað hefðuð þið gert?  Kínversk stúlka situr við hliðina á ykkur á bekk við Xi Hu vatnið og þið eruð á fyrsta deitinu ykkar, sem sameiginleg vinkona arranseraði (því stúlkan talar ekki ensku).  Verandi viðbjóðsófétið sem þið eruð, karlmenn, gerið þið næstum hvað sem þið getið til að ná eins og einum k-o-s-s-i frá dömunni, ræt?

 
,,Ehhhh.... ni shi wode nüpengyou???...” (Ehhhh.... þú vera mín kærasta???)

 
Og þar með fékk ég kossinn minn. 

 
Og eignaðist (á fyrsta deitinu) kínverska ,,kærustu”.

 
Og hélt það væri bara ekkert mál.

 
Og það væri bara svona nettur snúningspakki.

 
Og hafði rangt fyrir mér.

 

Þegar við hittumst á fyrsta deitinu fannst mér hún nokkuð heillandi, frökenin. 

Kannski af því ég vissi aldrei hvað hún væri að segja. 

Athugið, þetta er stigsmunur en ekki eðlis- á samskiptum við vestrænt kvenfólk, þar sem maður skilur hvort eð er aldrei hvurn djöfulinn það er að fara, þó maður skilji orðin sem flæða út úr því.

 Ég verð að viðurkenna, ég sá ansi mikið notagildi í því að þekkja kínverska konu sem talar ekki ensku.  Það myndi hafa góð áhrif á tungutæknina hjá mér.  Ég er jú hérna til að læra málið og hví ekki hafa eitthvað sætt og krúttlegt til að kenna mér það í leiðinni?  Ég játa það. 

 
,,Kvenmaður er karlmanns gaman”, eins og segir í Hávamálum.

 

Og ekkert að því.

 

Það er samdóma álit mitt og minna erlendu samnemenda að kínverskar stúlkur séu afar stutt á, (svo ég haldi áfram hinum ofurkarlrembulega og kvenfjandsamlega tóni þessa pistils), markaðnum. 

 
Stúlkurnar, ef þær eru mjög framúrstefnulegar og uppreisnargjarnar, eignast kannski kærasta á MEÐAN ÞÆR ERU ENN Í SKÓLA.  Það er ekki endilega vel séð og fer gjarnan leynt, ef mér skilst rétt. 

 
Stúlkurnar ljúka námi og eru á fyrrgreindum markaði í skamma stund. 

 
Hviss búmm bang.  Giftar.

 
Hún er því vandfundin kínverska stúlkan sem er til í að haga sér með þeim glyðruhætti sem okkur hvítu mönnunum þykir svo góður kostur í fari hennar vestrænu kynsystra.

 Sumsé, annað hvort óspjölluð og ekki á leiðinni að breyta því.  Eða þá á leiðinni upp að altarinu.

 
Og það var hún Min mín einnig.

Enda komin á aldur.  Jafngömul mér, upp á dag, að staðartíma.

Ég hugsa að hver menning hafi sinn parasvip.  Á Íslandi eru það bleikir jogginggallar á Arnarnesi.  Í Kína eru það ungar stúlkur, annað hvort aftan á bögglaberanum hjólanna kærastanna, nú eða hangandi á þeim, ég meina MEÐ ÞÁ UPP Á ARMINN.  Nei, ekki þannig.  Í HANDARKRIKANUM!

Ég komst að því nokkurn veginn umsvifalaust að þetta væri tilfellið með mig og mína heittelskuðu.  Nema hvað hún hvíldi hökuna á öxlinni minni.

 
“Ni you meiyou Zhonguo pengyou ma?” (Þú eiga ekki eiga Kínavini?)

 “You” (Eiga)

 “Nánde, nüde?” (Karlkyns, kvenkyns?)

 
“Wo you hen duo de Zhongguo pengyou.  Nande he nüde”  (Ég eiga mjög marga Kínavini.  Karlkyns og kvenkyns)

 
Drrrrrrrrrriiiiiiing drrrrrrrrrrriiiiing.

 “Dui bu qi.  Wode shouji...” (Afsakaðu.  Mín handvél (gemsi)...)

 Frökenin heyrði í einum fyrrgreindra kvenkyns Kínavina.  Þegar ég hafði snögglega slitið símtalinu til veita (þó ég hafi þá ekki vitað að hún væri það) unnustu minni fulla athygli, vildi hún fá að vita meira um dömuna. 

 
“Ta xihuan ni ma??” (Henni líkar þú??)

 
Róleg, róleg elskan.  Ég á svo margar kínverskar vinkonur.

 
Það var nú ekki alveg að ganga. Eigi vissi ég það svo gjörla, að ég hefði afsalað mér réttinum á vessalausum samskiptum við annað kvenfólk þegar ég hnýtti ástarhnútinn okkar Minmin.  Hvaða hvaða.  Þetta hlýtur að rjátlast af henni.

 
Eða ekki.

 
Jæja, fyrsta deitið var nú næs.  Ég steig inn í leigubílinn.  Hún sagði leigubílstjóranum hvert hann ætti að keyra drenginn, þó drengurinn hafi getað gert það í nokkra mánuði sjálfur.

 
Sjálf fór hún í strætó.

 

Ég hef haft einkakennara upp á síðkastið.  Hann kemur heim til mín fimm sinnum í viku og við förum yfir ýmis kínverskutengd málefni. Hann rukkar 300 krónur, tæpar, fyrir klukkutímaheimsókn. 

 

Lú Píng er sérlega vel menntaður, sérhæfður í að kenna útlendingum kínversku og er þvílíkur viskubrunnur um málfræði að ég tel mig vera með heppnari útlendingum að hafa fundið hann.

 

Master Lú var einnig sérlegur aðstoðarmaður minn á Min-tímabilinu.

 

Fyrir deit númer tvö kenndi Lú mér að spyrja um uppáhaldslitinn hennar og segja ,,bleikur”.  Ég fór með þéttskrifaða blaðsíðu af frösum til að púlla á dömuna.

 

“Good evening Sir” sagði Indverjinn með indverska höfuðklæðið sem ég veit ekki hvað heitir.  Ekki þó túrban.

 Borð fyrir tvo takk.  Áttu nokkuð borð á rólegri stað?  Neinei, ókei þá, við hliðina á magadansaranum?

Ég :“Ni xihuan Yindu tiao ma?” (Þér líkar Indland dans?)

Hún: “Wo xihuan kan tiao” (Mér líkar horfa dans)

Ahhhh...

 
Maturinn var prýðilegur, eins og alltaf á þessum stað.  Við náðum að tala merkilega mikið saman.  Þó það hafi ekki verið um gjaldeyrisviðskipti eða byggðaþróun þá var það ekki eins hræðilega grunnt og ég hafði búist við.  Sú var tilfinningin allavega.

Ha?

Þegar ég til Íslands þá hvað??

 
Hvað meinar hún?

 
“Wo bu míngbai” (Ég ekki skilja)

Hún pikkaði aftur inn í gemsann sinn. 

Upp kom þýðingin.

 
SEPARATE

 
Ehhhhh.... í stað þess að segja bara ,,já, þá hættum við saman”, sagði ég “Wo bu zhidao” (Ég ekki vita)

Hmmm.... hvað nú?  Eitthvað meira sem ég skil ekki, eitthvað sem hún er að reyna að spyrja um á ensku... hmmm....

 
Tikktikktikk upp með símann og BÚMM!

 
LOVE

 
Spurnarsvipur í andlitinu.

 Í fullkominni konfrontasjónal aversjón asnaðist (í stað þess það segja NÖÖÖHHAAAAUUUDDDDSSeriggialltílagi?????) ég til að segja aftur:

 “Wo bu zhidao” (Ég ekki vita)

 

Ehm.  Bros breyttist.  Í örlítinn harm. 

 
Kærastinn hennar að draga í land (og þó ekki búinn að landa neinu).

 
“Ehm... wo qu xishoujian”.  (Ég fara þvo hendur herbergi).

 
Ég brá mér afsíðis, djúpt hugsi.

 
Kræsturinn maður.  Ég sem ætlaði bara að læra smá kínversku og nota til þess viðurkennda franska aðferð.

 
Daginn eftir kom Meistari Lú aftur.

 
“So how did your DATE go?”

 
“Lú, you have to help me break up with her.  I think she wants to marry me.”

 
Og saman sömdum við skilaboð um menningarárekstra, mismunandi áherslur í lífinu og settum þar að auki inn kínverska orðatiltækið:

 
“Chang tong bu ru duan tong” (Langur sársauki jafnast ekki á stuttan sársauka.)

 
Þar sem ég hefði ekki átt séns í að segja henni þetta svo að vel skildist og hefði þar að auki ekki haft orðaforða til að díla við viðbrögðin ákvað ég að gera þetta á eins fágaðan hátt og mögulegt var.

SMS

Stutt Makalaust Samband,

 
Kiddi kvennakljúfur.

P.S.  Hún tók þessu bara vel.  Allir vinir.

Jæja darlingz,

Tölvan er komin í lag og lýkur hérmeð hinni löngu bloggþurrð.  Ég hef saknað ykkar.

Undirbúningur grímupartís:

"We´re gonna have a fuckin' AWESOME party man!  Yeah, get that whiskey, that tequila, that one over there, and also that one.  Okay, then we´re gonna need something for the punch get that Ukrainian vodka for that dude."

"Oh, yeah and 6 cases of beer."

"Cool, dude!  No worries, man."

Brentarinn ætlaði sér heldur betur að rokka feitt í nýju íbúðinni.  Nýfluttur inn og hrekkjavakan í þokkabót.

"Yeah man, just like, invite all your class, and I´ll invite mine.  I think we should get 30-40 people". More than that is too much, right?"

Eh, jú, eða eitthvað, tja, 40 manns, það er jú 2 fermetrar á mann, meira en nóg pláss. 150 bjórar og 7 stórar flöskur af sterku í boði hússins.

Daginn eftir:  "Whoooaaaa man, EVERYBODY´S coming to the party dude! And... I invited ALL THE MEXICANS!

Ókei, ég bauð öllum Þjóðverjunum.  En, fólk hérna virðist bera óttablandna virðingu fyrir Mexíkönum þegar kemur að innbyrðingu og teitflippi.  Við áttum því von á dálítið mörgum.

Undir lokin vorum við búnir að bjóða öllum sem við hittum og öllum vinum þeirra og öllum vinum þeirra.

"We´re gonna have ourselves a beer pong and a beer bong!  It´s gonna be fucking awesome dude!!! Yeahhhhhh!!!"

Afsakaðu Brent, hvað er Beer Pong og hver er munurinn á Beer Pong og Beer Bong?

Semsagt.  Beerpong (dregið af orðinu Ping Pong) eða Bjórtennis á íslensku er sniðugur leikur sem felst í því að henda borðtenniskúlum ofan í glös með bjór í.  Ef maður hittir, þá þarf mótherjinn að drekka allan bjórinn sinn.  Ég vil ekki fara út í smáatriðin í þessari helgiathöfn amerískra háskólabræðralaga, en markmiðið er víst að verða kenndur í 3. veldi.

Beer Bong er hins vegar fullkomnun hraðdrykkjuhjálpartækja, en slíkt sér maður í úglenskum bíómyndum þegar fyrrnefnd bræðralög nota þartilgerða trekt með slöngu til að nýta sér þrýstingsmun og mynda, for the lack of a better word, fallgöng niður í túlann á viðtakanda, sem síðan þegar maður ,,opnar á sér vélindað" eins mér skildist á Dr. Brent "Just falls straight into your gut man! And you finish like a couple of beers in 10 seconds!!!"

Eftir að við höfðum hrúgað skáp út á gang til að nota fyrir bjórtennisinn og preppað þetta á allan þann hátt sem tveir tvítugir drengir (ég veit, ég veit) í leit að þyyyyyhhhhyyynnnku fórum við að klæða okkur í gervin sem við höfðum keypt okkur. 

Captain Brent og Drakúla stigu út af baðherberginu, eins og svart og hvítt.  Og smá rautt.  Aðallega í kringum munninn á mér.  Málað blóð sko, svo enginn misskilningur sé á hlutunum.

Til að fullkomna kínversku áhrifin af þessu hrekkjavökupartíi keyptum við fjall af MacDonalds hamborgurum til að fóðra liðið.

Og inn tók það að hrúgast.  Fyrst hin mjög svo eggjandi Luydmyla Schevshenko frá Úkraínu, klædd eins og Playboy kanína.  Næstur kom rússneskur augnskurðlæknir og félagi hans frá Mongólíu.  Augnskurðlækninum var ef til vill treystandi fyrir leiseraðgerð í byrjun kvöldsins, en þegar leið á kvöldið hefði ég ekki einu sinni treyst honum til að sitja rétt á klósetti. Blessaður maðurinn hypjaði sig út um klukkan hálffjegur að morgni, en í millitíðinni höfðu 70-80 manns komið og rokkað svo feitt að nágranninn sá sér þann kost vænstan að tékka sig inn á hótelherbergi um miðnætti.  Allt áfengi kláraðist, eða var stolið og ég horfði með aðdáunaraugum á augnskurðlækninn þegar hann hellti sér FULLT glas af hrísgrjónavíni.

Snemma um kvöldið hafði einhver kveikt á loftkælingunni í herberginu mínu, en það hefur lekið svolítið á svölunum út af því í nokkurn tíma.

Partíjafna:

Skór: x
Bleyta: y
Sígarettustubbar: z
Manneskjur: h
Lappir: l
Megastuð: m
Hvítt gólf: hv
Verðir: v
Svart gólf: wtf

(((((140 x + 1 y + 30 z )^t) * 70 h^ 2 l)^m) / 3 v)/ wtf  = 1 hv

Einfaldað og diffrað m.t.t. megastuðs.  Athugið, ég sleppi því að sýna þau skref sem enginn nema ég myndi skilja.

Svar: 1 wtf, eða 1 svart gólf.

Marmaragólfið var sumsé svart.  Brentarinn gjörsamlega helblekaður og út úr því.  Og nokkrir aðrir.  Einhver hafði greinilega smekk fyrir því að losa sig við magainnihald í vask á baðherbergi sem áður var hreint og fínt, en var nú með brotinn lás af því að tvær þýskar stúlkur í bófabúningum kunnu ekki að snúa snerli og óttuðust um líf sitt þess vegna.

Ég verð að viðurkenna að ég var ekki þunnur morguninn eftir.  Ég var ábyrga vampíran þetta kvöldið.  Einhver þurfti að tala við verðina og klappa þeim á öxlina fyrir að hringja ekki á lögguna.

Sambýlismaður minn, Brentmeister, tók ómeðvitaða ákvörðun um að drepast uppí rúmi hjá sér eftir að hafa prófað að sofa á klósettinu.  Undir lok teitinnar vorum við búin að setja grímu á hann og troða gítar í fangið á honum til að taka myndir.  Hann var reyndar sérstaklega ánægður með það að við settum Brokeback Mountain DVD hulstur í lófana hans og lögðum honum í hjartastað, en hann er meira en lítið hómófóbískur elsku kallinn.



Klukkan 4.30 var ég búinn að setja  flöskur og dósir í 4 stóra svarta ruslapoka.  Ég dröslaði þessu einsamall inn í lyftu og niður í ruslakofa sem er hérna fyrir utan.

Það sem kom mér nokkuð á óvart var að korteri síðar heyrði ég í manni sem var byrjaður að sortera dósirnar frá flöskunum.  Um miðja nótt, kominn á fullt inn í ruslakofann.

Við erum sumsé búnir að stimpla okkur inn sem aðalátorítet skólans í teithaldi, almennt tilbeðnir og dýrkaðir vegna þessa.

Daginn eftir tók Brent mig á eintal:

"Hey Kristinn, please, have a seat.  Okay man, tell me.  What happened?"

Eftir útskýringarnar fengum við tvær konur til að þrífa íbúðina fyrir 800 krónur, sem er reyndar okur frá helvíti, þreföld dagslaun og þær voru bara rúman klukkutíma.

Mexíkanarnir komu svo ekki einu sinni. Sem betur fer, enda hefði það leitt til flóknari partíjöfnu.

Ég mun setja inn myndir eftir einhverja daga, ég er enn að græja tölvuna eftir krassið.

Kv. Kiddi.

Ég: Wo yao zhexie xiangjiao.

Hr. Bananasölumaður: Liu kuai wu mao.

Ég:  Gei ni qian.

Hr. Bananasölumaður: Xie xie. 

Ég: Ni shi Hangzhou ren ma?

Hr. Bananasölumaður: Bu shi, wo shi Yiwu ren.  Yi Wu, Zhejiang.

Ég: Ahhhhh... ni shi Zhejiang ren? 

Hr. Bananasölumaður: Dui.

Ég: Wo shi Bing Dao ren.

Hr. Bananasölumaður: Bing Dao?

Ég: Dui.

Hr. Bananasölumaður: Ah..... (flettir í íþróttasíðunum og les tákn sem hljóma kunnuglega)

Fyrsta táknið er Gu... hmmm

Gudjohnsen.

Ég: Duiduiduidui, ta shi Bing Dao ren!!!  Wo.... ehm.... þekki... ehm... Gudjohnsen ehm.... de baba de baba.

Eða allavega stillti ég píanóið fyrir afa Gudjohnsen, með fermingarmynd af kappanum oná því.

Bjóst nú ekki við því að fara að tala við sérlega illa tenntan og feitan ávaxtasölumann í Kína með 3 sentimetra langa nögl á litla putta til að kroppa eyrnamerg með um Eið Smára.


Baba de baba er samt ye ye.

Kv. Kiddi.

Til stuðningsmanna minna:

Verandi, eins og einkaþjálfarinn minn forðum hann Konni köggull sagði: náttúrlega sterkur og gæddur, eins og áður hefur komið fram, einhverjum þeim ógurlegustu fjórhöfðum sem finnast fyrir austan Suðurgötu var það aðeins formsatriði að fara á þessa blessuðu Zhejiang University Ólympíuleika og ná í verðlaunin fyrir 100 metra sprettinn.

 

Hvernig áttu þessir blessuðu litlu Kínverjar að eiga séns á móti náttúrlega sterkum víkingi eins og mér?

 

En, formsatriðum er stundum ekki fullnægt, er það?

 
Opnunarathöfnin var eiginlega alveg ótrúleg.  Þetta var eins og á Ólympíuleikunum, þar sem deildirnar mættu með sína keppnishópa.  Hóparnir gengu hringinn í kringum völlinn með fána og veifuðu áhorfendunum í stúkunni.  Blöðrum var sleppt.  Einhverjir héldu á löngum kínverskum dreka og svo framvegis.  Það eru 60.000 manns í skólanum mínum, þannig að viðburðir hérna hafa tilhneigingu til að vera frekar stórir í sniðum.

 
Eftir að fyrstu hóparnir höfðu klárað sína spretti var komið að mér.  Sjónvarpsmyndavél rekorderaði mig og fólk dáðist almennt að því þegar ég fór úr buxunum. 

R

Ó

L

E

G

A

R

 
Síðbuxunum sko.

 
Nokkrir litlir naggar áttu að hlaupa með mér.  Þó svo sumir þessara litlu nagga hafi verið hærri og massaðri en ég fannst mér ég samt vera stærstur þarna.  Enda langelstur eflaust. 

 
Langreyndastur sko.

 
Gaurinn mér á hægri hönd fann hjá sér þörfina fyrir að öskra eins og villimaður til að koma sér í stuð.  Ekki sekúndubroti eftir að hann hóf raust sína gargaði ég á móti, beint í fésið á honum og vakti það mikla kátínu viðstaddra, enda eru útlendingar þekktir fyrir undarlega og jafnvel ruddalega hegðun á stundum.  Maður verður að leika sitt hlutverk.

 
Ókei.  Ég kom mér fyrir í statífinu.  Ég veit ekki einu sinni hvað þetta er kallað.  Draslið sem maður spyrnir í. Viðspyrnunum.

 
Gaurinn með byssuna vissi af málleysingja í hlaupmannahópnum svo hann sagði “Okay” áður en hann hleypti af.

 

Búmm

 

Og tíminn stóð í stað.

 
Aaaaaaaaaaarrrrrrgggggghhhhhhh púffpúffpúffpúffpúff.  Ókei, það voru engin öskur, enda spretthlaup í eðli sínu loftfirrt athöfn.

 
Mig langar að benda á það að árangur í spretthlaupi er í öfugu hlutfalli við fjölda hlaupara sem maður sér á undan sér.

Þessir blessuðu drengir höfðu greinilega svindlað allrækilega á mér. 

Þeir höfðu augljóslega æft áður. 

Ennfremur voru þeir í gaddaskóm en ég bara í innanhúss fótboltaskóm.  Það voru 73 sem kepptu í spretthlaupi allt í allt.  Í fyrsta lagi var ég bara einn, ókei, á móti öllum hinum.  Mér finnst það frekar ójafnt.

 
Ég var sem sagt í sjöunda sæti, þó ekki himni, af átta.  Ég veit ekki í hvaða sæti ég var af öllum 73, en ég veit eitt fyrir víst, ég var langlangfljótasti útlendingurinn. 

 
Hinn útlendingurinn var frekar lásí, enda aldraður Japani.  Eða fæddur ’68.    

 
Ég sem hafði fylgt ansi stífu æfingaprógrammi.  Ég mætti daginn áður í ræktina og hljóp 3 kílómetra, fór svo á indverskan veitingastað og fékk mér Chicken Makhani og Kingfisher bjór.  Svo fengum við Brentmeister okkur Budweiser og horfðum á Trainspotting til klukkan eitt.  Svo vaknaði ég klukkan sex. Olympic standard þjálfun. 

Ég var þó ekki í eins slæmum málum og bekkjarsystir mín frá Túnis sem tók þátt í 100 metrum kvenna.  Núna er Ramadan og múslimar fastandi á daginn.  Hún hafði þess vegna ekki fengið vott né þurrt  þegar hún keppti. Frekar erfitt.

 
Á myndasíðunni minni (sjá tengil hægra megin á síðunni) má finna EINSTÆÐAR myndir af mótinu og nýinnréttuðu íbúðinni.

 
Að lokum vil ég benda á hvað afnotadeildin ríkissjónvarpssins hérna er fáguð.  Tvær konur voru sendar til okkar til að innheimta afnotagjöld.  Við sögðum bara nei og þær sögðu bara sorrí, bæ.  Engar njósnir og engin mannréttindabrot.

Kurlum bís og tónum quad,

Kiddi

Óhallellúja!

Heilagur Kristinn af Bing Dao er kominn með meðleigjanda. 

Ég er ansi ánægður með þá þróun.  Við erum búnir að fara og kaupa heilan lifandis helling af húsgögnum sem ég var alltaf búinn að slá á frest, bara af því bara.  Það sem helst ber að nefna er tryllingslegur sækadelik seventíssófi í Austin Powers stíl (2500 krónur), og Hyundai græjur.  Öllu snúið við og ósvikið meikóver á íbúðinni í fullum gangi.

Meðleigjandinn heitir Brent.  Prýðispiltur frá Bandaríkjunum.  Hann er tvítugur, sérlega massaður og vinsæll hjá stúlkunum, hefur ekki áhyggjur af peningum (sem er kostur hjá meðleigjendum).  Hann er frá Norður Karólínu, á 4 uppgerð mótorhjól og 6 byssur.  Þessi drengur varð fyrir þeirri lífsreynslu að hözla vinkonu sína úti á miðri mongólskri sléttu undir berum himni um miðja nótt, leggjast alnakinn til svefns undir teppum tveim, lenda í því að annað teppið fauk burt ásamt fötunum hans og vera svo vakinn af hneggi í mongólsku hirðingjahrossi, á hverju var jú mongólskur hirðingi.

Brent valdi sér nafnið Bai Hu sem þýðir ,,hvítur tígur" á kínversku, skilst mér.  Það vill þó svo skemmtilega til að það er víst líka það heiti sem er notað yfir rakaðan pung.  Það vakti því mikla kátínu víðast hvar þegar hann kynnti sig.  Hann breytti nafninu því í Hei Hu, sem er ,,Svartur tígur".  Það vill þó einnig svo skemmtilega til að það er nafn á frægum, aulalegum karakter í bíómynd hérna.  Bölvað vesen með kínversku nöfnin.


Skólinn gengur vel, ég er búinn að skora hátt á þeim prófum sem hafa verið lögð fyrir okkur, en það þýðir sko ekki að ég tali neina kínversku.  Prófin segja ekkert til um hæfnina í því að tjá sig.  Það getur verið svolítið fröstreitíng.  En, það kemur.  Orðaforðinn er kominn á flug og það að tileinka sér ný orð einhvern veginn auðveldara en áður.  Svo gat ég bögglað einhverjum einseyringsbrandara út úr mér um daginn.

Ég var á Starbucks í dag og vinkona mín þar var með kínverskt artífartíblað.  Helmingurinn af því var um Ísland.  Þar voru ljósmyndir úr listageiranum, en líka af landslagi og mannlífi.

Í þessu blaði sá ég til dæmis Þórdísi Claessen og Gulla ofursvala, hönnuði í Ósóma.   Gaman  að  geta bent fólki á hönnuðinn sinn.  Ég fékk netta heimþrá í smástund þarna á meðan ég skoðaði myndirnar af borgarlífinu.  Síðan sá ég bifreið með númerinu R300.  Það er eiginlega súrrelískt að geta sagt kínverskum vinum sínum að maður þekki eiganda tiltekins bíls og hafi setið í honum.  Ég þekkti kannski 5 manns í blaðinu.

Svo stillti ég píanó í dag. Hehe. Meira um það seinna.

Verið stillt,


Kiddi

Kæru fylgjendur,


Í dag lauk vikulöngu fríi sem var í tilefni þjóðhátíðardags Kínverja. Margir í bekknum ferðuðust, en ég ákvað að sleppa því í þetta sinn, því mannfjöldinn er ógurlegur hvert sem litið er. Mér finnst hálfgerð sóun á tíma að fara á vinsælustu staðina þegar ALLIR Kínverjar ferðast saman, með fullorðinsbleyjur í lestum, sökum mannmergðar og klósettfæðar. Ókei, smá ýkjur, en samt.

Ég náði að lesa tvær bækur í fríinu. Draumalandið og "South of the Border, West of the Sun", eftir japanska höfundinn Haruki Murakami. Kínversk vinkona mín setti upp smá grettusvip þegar hún frétti af seinni bókinni:

"A Jap?" Hún er eins og flestir Kínverjar, haldin innprentuðum pirringi út í Japani sökum ýmissa stríðsglæpa á síðustu öldum og þá sérstaklega á 19. og 20. öldinni.

Í dag var sunnudegi breytt í föstudag í skólanum. Það er mikið, opinbera valdið, hér um slóðir, að geta vippað xingqi ri yfir í xingqi wu eins og ekkert sé. Á morgun er samt xingqi yi, eins og lög gera ráð fyrir.

Ég fór í fyrsta skipti í skrautskriftartíma. Mikið ógurlega var það æðislegt! Kennarinn minn er snillingur. Virkilegur listamaður. Útskýringarnar á uppruna táknanna eru svo skemmtilegar. Hann teiknar myndir og sýnir hvernig táknin hafa smám saman tekið á sig þá mynd sem þau hafa í dag. Þau eru svo falleg þegar hann málar þau.

Svo er komið að mér.

Ég ætti eiginlega ekki að vera með vegabréfsáritun inn í tvívíddina...

Eftir heilan tíma tókst mér að gera nokkur tákn sem litu út fyrir að lofa góðu. En, það er svo margt í þessu sem er heill heimur út af fyrir sig.

Það er óheyrilega erfitt að gera eitt strik. Eitt strik. Til þess að táknin líti sannfærandi út þarf öll hreyfingin að vera rétt. Það skiptir öllu máli hvernig pensillinn byrjar strikið og hvernig hann endar.

Ég komst ekki í fyrsta tímann svo ég hafði ekki fengið leiðbeiningar um hvað ég átti að kaupa. Sem betur fer var viðkunnanleg japönsk stúlka, hún Kumiko Yamada, við hliðina á mér og hún lánaði mér pensil og blöð. Hún er auðvitað þaulæfð í því að skrifa tákn, verandi ,,ribenren" (japani), en hún hefur líka lært skrautskrift í 10 ár! Hún átti samt erfitt með vissa hluti sem kennarinn lagði fyrir hana. Þetta er svo mikil list að það er ekki annað hægt en að hrista hausinn í vonleysislotningu.

En, ég geri mér grein fyrir því hvers konar forréttindi það eru að vera í Kína, í skrautskriftartíma!

Að öðrum og dekkri hliðum lífsins.

Já, það hlaut að koma að því.

Eftir að hafa verið líkt við David Beckham, Brad Pitt og bara almennt tilbeðinn og afklæddur með augunum síðan í júlí hef ég orðið þess heiðurs aðnjótandi að fá fyrsta ástarbréfið mitt.

Bölvað vesen. Greyið stúlkan. Hún hefur reynt að lesa bloggið mitt svo ég þýði enska nafnið hennar beint.

Hún heitir Epli.

Gott ef nafnið er ekki bara sniðið að sköpulaginu. Tuttugu og tvævetur er hún stúlkukindin, en hefir eigi kysst manneskju með óhreinar fyrirætlanir í huga. Ég svaraði henni kurteisilega, þessari elsku.

,,Vér berum eigi þann hug til yðar sem kenndur er við ást. Þó vinkona yðar hafi tjáð yður að sú eina skýring á hegðun yðar og tilfinningum hljóti að vera ævarandi ástarhugur sem þér berið til herrans þess sem vér erum, hvetjum vér yður enn og aftur til að hætta þessu andskotans rugli. Ég meina fokk, við hittumst læk tvisvar sinnum dísus kræst, halló!!! Þó þú hafir setið á bögglaberanum á hjólinu mínu þýðir ekki að ég hafi hneppt þig í ánauð hjónabands!!! Jó, þú þarft að hitta kínverska stráka og leyfa þeim að kyssa þig darling. Ég er úrvalsdeildin fattaru. Þú þarft að fara í gegnum fimmta flokk fyrst, eins og í boltanum."

Bréfið var nú reyndar mjög næs til hennar, þessarar elsku, en kræsturinn maður. Sem betur fer býr hún ekki einu sinni í Hangzhou. Sloppinn!

Kínverskar stúlkur eru mjög mjög mjög óþroskaðar. 22 ára stelpur með tilfinningalegan þroska á við 13 ára íslenskar stelpur. Ekki djók. Ég er ekki fyrir alhæfingar, en þetta er næstum því undantekningarlaust svona.

Ég er bara ekki tilbúinn í annað hjónaband. Ég meina, fyrst var það Jennifer, ,,dansarinn" á Armani Club. Skilnaðarpappírarnir eru að ganga í gegn.

I love you,

Kiddi