Verandi, eins og einkaþjálfarinn minn forðum hann Konni köggull sagði: náttúrlega sterkur og gæddur, eins og áður hefur komið fram, einhverjum þeim ógurlegustu fjórhöfðum sem finnast fyrir austan Suðurgötu var það aðeins formsatriði að fara á þessa blessuðu Zhejiang University Ólympíuleika og ná í verðlaunin fyrir 100 metra sprettinn.

Hvernig áttu þessir blessuðu litlu Kínverjar að eiga séns á móti náttúrlega sterkum víkingi eins og mér?

En, formsatriðum er stundum ekki fullnægt, er það?

 
Opnunarathöfnin var eiginlega alveg ótrúleg.  Þetta var eins og á Ólympíuleikunum, þar sem deildirnar mættu með sína keppnishópa.  Hóparnir gengu hringinn í kringum völlinn með fána og veifuðu áhorfendunum í stúkunni.  Blöðrum var sleppt.  Einhverjir héldu á löngum kínverskum dreka og svo framvegis.  Það eru 60.000 manns í skólanum mínum, þannig að viðburðir hérna hafa tilhneigingu til að vera frekar stórir í sniðum.

 
Eftir að fyrstu hóparnir höfðu klárað sína spretti var komið að mér.  Sjónvarpsmyndavél rekorderaði mig og fólk dáðist almennt að því þegar ég fór úr buxunum. 

R

Ó

L

E

G

A

R

 
Síðbuxunum sko.

 
Nokkrir litlir naggar áttu að hlaupa með mér.  Þó svo sumir þessara litlu nagga hafi verið hærri og massaðri en ég fannst mér ég samt vera stærstur þarna.  Enda langelstur eflaust. 

 
Langreyndastur sko.

 
Gaurinn mér á hægri hönd fann hjá sér þörfina fyrir að öskra eins og villimaður til að koma sér í stuð.  Ekki sekúndubroti eftir að hann hóf raust sína gargaði ég á móti, beint í fésið á honum og vakti það mikla kátínu viðstaddra, enda eru útlendingar þekktir fyrir undarlega og jafnvel ruddalega hegðun á stundum.  Maður verður að leika sitt hlutverk.

 
Ókei.  Ég kom mér fyrir í statífinu.  Ég veit ekki einu sinni hvað þetta er kallað.  Draslið sem maður spyrnir í. Viðspyrnunum.

 
Gaurinn með byssuna vissi af málleysingja í hlaupmannahópnum svo hann sagði “Okay” áður en hann hleypti af.

Búmm

Og tíminn stóð í stað.

 
Aaaaaaaaaaarrrrrrgggggghhhhhhh púffpúffpúffpúffpúff.  Ókei, það voru engin öskur, enda spretthlaup í eðli sínu loftfirrt athöfn.

 
Mig langar að benda á það að árangur í spretthlaupi er í öfugu hlutfalli við fjölda hlaupara sem maður sér á undan sér.

Þessir blessuðu drengir höfðu greinilega svindlað allrækilega á mér. 

Þeir höfðu augljóslega æft áður. 

Ennfremur voru þeir í gaddaskóm en ég bara í innanhúss fótboltaskóm.  Það voru 73 sem kepptu í spretthlaupi allt í allt.  Í fyrsta lagi var ég bara einn, ókei, á móti öllum hinum.  Mér finnst það frekar ójafnt.

 
Ég var sem sagt í sjöunda sæti, þó ekki himni, af átta.  Ég veit ekki í hvaða sæti ég var af öllum 73, en ég veit eitt fyrir víst, ég var langlangfljótasti útlendingurinn. 

 
Hinn útlendingurinn var frekar lásí, enda aldraður Japani.  Eða fæddur ’68.    

 
Ég sem hafði fylgt ansi stífu æfingaprógrammi.  Ég mætti daginn áður í ræktina og hljóp 3 kílómetra, fór svo á indverskan veitingastað og fékk mér Chicken Makhani og Kingfisher bjór.  Svo fengum við Brentmeister okkur Budweiser og horfðum á Trainspotting til klukkan eitt.  Svo vaknaði ég klukkan sex. Olympic standard þjálfun. 

Ég var þó ekki í eins slæmum málum og bekkjarsystir mín frá Túnis sem tók þátt í 100 metrum kvenna.  Núna er Ramadan og múslimar fastandi á daginn.  Hún hafði þess vegna ekki fengið vott né þurrt  þegar hún keppti. Frekar erfitt.

 
Á myndasíðunni minni (sjá tengil hægra megin á síðunni) má finna EINSTÆÐAR myndir af mótinu og nýinnréttuðu íbúðinni.

 
Að lokum vil ég benda á hvað afnotadeildin ríkissjónvarpssins hérna er fáguð.  Tvær konur voru sendar til okkar til að innheimta afnotagjöld.  Við sögðum bara nei og þær sögðu bara sorrí, bæ.  Engar njósnir og engin mannréttindabrot.

Kurlum bís og tónum quad,